Πρωτομαγιά: Το οριστικό τέλος του χειμώνα, η προσμονή του καλοκαιριού


Αύριο θα κόψουμε κάτι λουλούδια
αύριο θα ψάλουμε κάτι τραγούδια
εις την πολύανθη Πρωτομαγιά
Δ. Σολωμός

*Της Ελένης Πασχαλάκη

Παραμονή της Πρωτομαγιάς. Ακόμη και μέσα στην πόλη, τα δένδρα που είναι πλέον καταπράσινα, τα χρωματιστά λουλούδια στα πάρκα και σε κάποια μπαλκόνια, η ευωδιά μιας ακακίας, το κελάηδημα ενός πουλιού, ο ήλιος που λάμπει, όλα μιλούν για το οριστικό τέλος του χειμώνα και δίνουν το σήμα στο καλοκαίρι να ξεκινήσει την πορεία του στον κύκλο του χρόνου.

Ίσως είναι αυτό το σημείο του έτους που η φύση έλκει τους ανθρώπους με την μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει, τους καλεί με χίλιους τρόπους να βρεθούν στην αγκαλιά της και να γίνουν ένα μαζί της έστω και για λίγο. 


Από τα πολύ παλιά χρόνια, όταν ακόμη ο άνθρωπος και η φύση δεν είχαν αποκοπεί μεταξύ τους, η ίδια έλξη καλούσε με την ίδια δύναμη τους ανθρώπους. Τα Ανθεστήρια στην αρχαιότητα, τα Ροσύλια στους Ρωμαϊκούς και τους Βυζαντινούς χρόνους, έχουν τις ρίζες τους σε αρχαίες αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των ανθρώπων, των ζώων και των αγρών.

Χρώματα, ευωδιές, κελαϊδίσματα, το λαμπερό γαλάζιο του ουρανού, το φως του ήλιου που κάνει τα νερά να αστράφτουν, όλα βρίσκονται στο ζενίθ. Η ζωή βρίσκεται στο απόλυτη δύναμή της. Σηματοδοτεί τη νίκη της άνοιξη απέναντι στον αδηφάγο χειμώνα, τον θρίαμβο της ζωής επάνω στον θάνατο.


Ο Ιωάννης Πολέμης γράφει: «Λουλούδια ας διαλέξουμε και ρόδα και κρίνα κι ελάτε να πλέξουμε στεφάνια με κείνα στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη».

Στα παλαιότερα χρόνια, στην ελληνική επαρχία, οι άνθρωποι ξεχύνονταν στους αγρούς, τραγουδούσαν, έκαναν ανθοδέσμες και στεφάνια με στάχυα και πολύχρωμα λουλούδια και τα κρεμούσαν στις εξώπορτες των σπιτιών όπου έμεναν ως τις 24 Ιουνίου, για να τα κάψουν, ξεραμένα πια, στις φωτιές του Άη Γιαννιού. 

Ετικέτες